Ποδήλατο - αυτοκίνητο: σημειώσατε 1

Τρίτη και και ο καιρός καλοκαιριάτικος! Ξύπνημα με πολύ καλή διάθεση βλέποντας τον ηλιάκο να φωτίζει τα δωμάτια. Καλό πρωινάκι και ξεκίνημα για ποδηλατάκι. Ο αέρας αρκετά παγωμένος κατά την διάρκεια της διαδρομής μέχρι το μετρό και σκέφτομαι ότι μάλλον θα χρειαστώ κάποιο προστατευτικό για τον λαιμό, κάτι να κόβει το κρύο, χειμώνας έρχεται άλλωστε...

Από την Δευτέρα έχω υιοθετήσει την κάθοδο από παράδρομους της καβάλας, όπου νομίζω ότι πάω πιο γρήγορα και ασφαλέστερα. Στην συνέχεια κάνω δεξιά στο ύψος του ΤΕΙ και περιφερειακά του μπαρουτάδικου καταλήγω χαμηλά στην Ιερά οδό. Αρκετά γρήγορη διαδρομή και ξεκούραστη. Και σήμερα (Τετάρτη) έκανα το ίδιο πράγμα και ενώ έφυγα 9.45 από το σπίτι, πήρα το μετρό των 10 από το Αιγάλεω!

Και το πήγαινε και το έλα μια χαρά βγαίνουν, πολύ άνετα όσο αρχίζω και πιάνω φυσική κατάσταση. Το μόνο αρνητικό είναι οι πόνοι στον αυχένα που έχουν αρχίσει να γίνονται εντονότεροι, και συνδυαζόμενοι με διπλή δισκοκοίλη που έχω στο σημείο αυτό γίνονται αφόρητοι ορισμένες φορές. Σκέφτομαι μήπως φταίει που το τιμόνι είναι αρκετά χαμηλότερα της σέλας και αναγκάζομαι και σκύβω πολύ περισσότερο από όσο πρέπει ή μήπως χρειάζομαι ένα ΑΤΒ ποδήλατο, με μικρότερο άξονα για να είμαι σε πιο όρθια στάση όταν ποδηλατώ...ή κάποιο riser τιμονάκι...είδωμεν...

Μάλλον θα χρειαστεί να περάσω από κάποιο ποδηλατάδικο για να κάνω ένα τεστ σε μερικά ποδηλατάκια και να δω τι μου ταιριάζει και τι όχι. Για την δουλειά σας πάρτε ποδηλατάκι ladies and gents! Βέβαια οι "ποδηλατάδες" κάνουν πάρτι με τις τιμές κυριολεκτικά και καινούργιο κατά την γνώμη μου δεν αξίζει σε καμία μα καμία περίπτωση. Βέβαια ο καθένας κάνει κουμάντο στην τσέπη του οπότε δεν μου πέφτει και πολύς λόγος...

4η μέρα με το ποδήλατο στην δουλειά (29/10)

Δευτέρα πρωί πάντα είναι δύσκολο να σηκωθείς. Ειδικά αν το βραδάκι έχεις κοιμηθεί αργά βλέποντας τηλεόραση. Όμως a man got to do what a man got to do. Σηκώθηκα κατά τις 9, πρωινάκι καλό και ντύθηκα τσάκα τσάκα. Ξεκίνημα on time για το μετρό Αιγάλεω όπου βρισκόμουν σε 15 μόλις λεπτάκια, δεδομένου του ότι δεν χρησιμοποιώ καθόλου μεγάλους οδικούς άξονες (Ιερά, Καβάλας κτλ) και πάω μόνο από στενάκια. Οι ψιχάλες που έπεφταν κατά την διαδρομή μου περισσότερο με δρόσιζαν παρά με έβρεχαν! Είναι τόσο γαμάτο να ποδηλατείς μέσα στην βροχή!

Επιβίβαση στο μετρό και σε 30 λεπτάκια ήμουν Δουκίσσης. Μ`αρέσει να βλέπω όμορφες παρουσίες στο μετρό το πρωί! Μου φτιάχνει την διάθεση ένα πράγμα! Ο καιρός μουντός, με υποψίες καταιγίδας. Οριακά θα έφτανα στην δουλειά και πάλι, έτσι ξεκίνησα να ποδηλατώ γρήγορα γρήγορα. Την προηγούμενη μέρα το βράδυ είχα κοιτάξει την συντομότερη και υσηχότερη διαδρομή για να φτάσω στην δουλειά. 200 μέτρα πριν γίνει αυτό όμως κοιτάω το πίσω λάστιχο και το βλέπω...πίτα! Γαμώ την τύχη μου γαμώ! Το παίρνω στα χέρια και μέχρι να φτάσω στο γραφείο σκεφτόμουν τι άλλο θα μου τύχει!

Παράλληλα με την δουλειά, ξεκίνησα να ψάχνω για ποδηλατάδικα εδώ γύρω άλλα τζίφος! Το κοντινότερο ήταν χαμηλά κοντά στον προαστιακό στην διασταύρωση Πεντέλης με Αττική Οδό. Για καλή μου τύχη όμως έκλεινε στις 9 το βράδυ έτσι μετά το σχόλασμα, έριξα ένα μισάωρο περπατηματάκι μέχρι να φτάσω εκεί! Ευτυχώς τα παιδιά ήταν πάρα πολύ εξυπηρετικά και γρήγορα στην δουλειά τους και η τρυπημένη σαμπρέλα αλλάχτηκε στο πι και φι!

Καβάλα στο ποδήλατο και βουρ για το μετρό λοιπόν. Το βραδάκι περιέργως μπαίνουν πιο πολλά ποδήλατα στο μετρό παρά το πρωί. Ή έτσι τουλάχιστον βλέπω εγώ! Μάλλον κατεβαίνουν για βολτούλα κάτω Αθήνα μιας και σχεδόν όλοι αποβιβάζονται στο μοναστηράκι! Φτάνοντας Αιγάλεω είπα να δοκιμάσω να ανέβω από την Καβάλας για το σπίτι. Το πεζοδρόμιο της καθόδου ήταν μια χαρά και η διαδρομή κράτησε περίπου 20 λεπτά! Παπί στον ιδρώτα έφτασα σπίτι και μπήκα...τρέχοντας στο ντουζ!

15 χιλιόμετρα σχεδόν την ημέρα μου βγαίνει το πήγαιν-έλα! not bad για καθημερινή γυμναστικούλα! Συν το οφθαλμόλουτρο στο μετρο! ;-) Καλή εβδομάδα εύχομαι για όλους σας! Να χαμογελάτε όσο μπορείτε περισσότερο, λόγοι υπάρχουν πολλοί, απλά πολλές φορές δεν τους δίνουμε την απαραίτητη σημασία! <3

3η μέρα με το ποδήλατο στην Δουλειά! (25/10)

Έχοντας κάνει αναγκαστική αποχή από την ποδηλασία μιας ημέρας ανυπομονούσα για την πρωινή βόλτα μέχρι το μετρό! Πράγματι, σηκώθηκα με πολύ όρεξη, πήρα το πρωινό μου και καβάλησα το ποδηλατάκι! Απο εχτές άρχισα να φοράω και ένα κρανάκι για μία έξτρα προστασία. Όχι ότι αναπτύσω και τις τρελές ταχύτητες αλλά better be safe than sorry.

Πειραματιζόμενος λιγάκι με τα στενά, μου πήρε περίπου 15 λεπτά να κατέβω στο μετρό του Αιγάλεω. Περιέργως (ίσως και όχι after all) είδα 1-2 ποδήλατα σε όλη την διαδρομή. Εδώ έχω να πω ένα πράγμα σε όλους όσους διαβάζουν το blog αυτό. Ακόμα και για 200 μέτρα διαδρομή χρησιμοπιήστε το ποδήλατο σας! Η αίσθηση του αέρα όταν ποδηλατείς είναι μαγική.

Έφτασα on-time στο μετρό λοιπόν, και πρόλαβα άνετα τον συρμό των 10:10. Φυσικά ήμουν το μοναδικό ποδήλατο μέσα στο τελευταίο βαγόνι. Στους αμπελόκηπους μπήκε ακόμα ένα παλικάρι μέσα με ένα ποδήλατο και κατέβηκε μερικές στάσεις αργότερα. 10:40 ακριβώς ήμουν στο μετρό της Δουκίσης. Πάλι καβάλημα στην σέλα και 15 λεπτά αργότερα βρισκόμουν- παπί στον ιδρώτα- στην δουλειά. Με το axe ανά χείρας και την καλή μπλουζίτσα, τουαλλέτα για άλλαγμα και φρεσκάρισμα και ξεκίνημα δουλειάς!

Το ότι νιώθεις άπειρα πιο δυναμικός και ενεργητικός είναι δεδομένο μετά από περίπου 30-40 λεπτά ποδήλατο το πρωί πριν την δουλειά. Το ότι η αυτοπεποίθησή σου και το sexapeal σου ανεβαίνει ταυτόχρονα "δεν" το περίμενα όμως! Ξαφνικά η κορμοστασιά μου άρχισε νε βελτιώνεται (αν και υποφέρω από διπλή κοίλη στον αυχένα), οι γλουτοί και οι τετρακέφαλοι άρχισαν να πρήζονται και να γραμμώνουν! Γενικά η ψυχολογία στα ύψη μόνο και μόνο κάνοντας ποδήλατο! Αυτά είναι!

Μετά σχεδόν από 8,5 ώρες δουλειάς, ξεκίνησα την κατηφόρα για την Δουκίσης! Τα Βριλλήσια είναι γαμάτα σαν περιοχή και τα σπίτια, οι δρόμοι και τα πάρκα αν μη τι άλλο θυμίζουν εξωτερικό. Η κατηφόρα λοιπόν μου πήρε περίπου 12 λεπτά, ξεκούραστα και με καθαρό αέρα στην μούρη μου! Ότι πρέπει μετά από ένα 8ωρο για να φύγουν οι όποιες σκέψεις περί της δουλειάς! Κατέβηκα κάτω στο μετρό, εισιτηριάκι και στο τσακ πρόλαβα τον συρμό! Μέσα μια κοπέλα με ένα φούξια ποδήλατο καθόταν στο πίσω πίσω κάθισμα και κρατούσε όρθιο το ποδήλατό της.

Ξεκίνησε ο συρμός και ψιλόγέμιζε σιγά σιγά. Στο τελευταίο βαγόνι προσθέθηκαν και δύο καροτσάκια με μωράκια μέσα και έτσι γίναμε πολλοί! Σιγά σιγά όμως όπως γέμιζε έτσι άδειαζε το τελευταίο βαγόνι και μετά το μοναστηράκι άντε να είμασταν 5-6 άτομα μέσα! Επίσης να κάνω και μία αναφορά στην *κουκλάρα* (μελαχρινή, "δύμετρη" με πανέρμορφα μάτια) που μπήκε στο Χολαργό και κατέβηκε στο Σύνταγμα αν δεν κάνω λάθος! Please marry me αν δεις το blog post αυτό! ;-)

Φτάνοντας Αιγάλεω, έξοδος από την Παπαναστασίου, και περιμένω να φύγουν όλοι οι επιβάτες για να πάρω το ποδηλατάκι από τις κυλιόμενες! By the way στο Rio de Janeiro επιτρέπεται τα ποδήλατα να χρησιμοποιούν τις κυλιόμενες σκάλες, στην Αθήνα όχι (και ο λόγος μόνο προφανής δεν μου φαίνεται), δεδομένου ότι αν συμβεί *εννοείται* ότι θα προηγούνται οι πεζοί επιβάτες.

22 λεπτά μετά ήμουν στο σπίτι έτοιμος το hit the shouwer! Πολλά κιλά ιδρώτας λέμε! Και να φανταστείτε ότι είμαι περίπου 15 κιλά πάνω από το "κανονικό" μου βάρος. Πάμε ποδήλατο λοιπόν για να είμαστε το καλοκαιράκι μοντέλα! Άσχετο, αλλά έμαθα/διάβασα εχτές ένα σοκαριστικό γεγονός για ένα παλικάρι που παρασύρθηκε με το ποδήλατο από ένα συρμό και έχασε και τα δύο του πόδια. Ο θεός και οι δικοί του να του δίνουν δύναμη στον αγώνα που ακολουθεί, αλλά φωτεινά παραδείγματα υπάρχουν παντού, και ότι είναι ακόμα ζωντανός είναι αυτό που έχει σημασία. Καλή δύναμη Φίλε!

Συνολικά 45 χιλιόμετρα ποδήλατο αυτή την βδομάδα λοιπόν έκανα, περίπου 3.000 καμένες θερμίδες και γύρω στα 50 ευρώ βενζίνη σωσμένα! Not bad at all θα έλεγα! Σήμερα ήρθα στην δουλειά με το αμάξι ώντας "κομμάτια" από την πρώτη μου εβδομάδα σαν ποδηλάτης εργαζόμενος! Δεν το κρύβω ότι ήδη μου λείπει το ποδηλατάκι μου! Ίσως το σ-κ να πεταχτώ για καμία βολτούλα πουθενά! :-)

Μικρό Διάλειμμα Χτες (24/10)

Λόγω της βλάβης στο σασμάν εχτές του παλιού ποδηλάτου, και της ταλαιπωρίας που πέρασα, αναγκάστηκα και πήρα το αμάξι! Για κάποιο λόγο μου έλειπε πολύ το ποδήλατο, ο καθαρός αέρας που αναπνέεις και τα μέρη που βλέπεις. Βασικά για να το πω ξακάθαρα είχα ξενερώσει που δεν οδηγούσα το ποδήλατο! Ας έβρεχε δεν πειράζει. Μια χαρά είναι η βροχούλα!


 Απλά στο κοντικό μέλλον, μάλλον θα χρειαστώ ένα καλό μπουφανάκι για να "αναπνέει" το σώμα μου περισσότερο και να μην ιδρώνω(;) τόσο πολύ. Δεν λέω, καλό είναι ο ιδρώτας, αποτοξίνωση κτλ, αλλά μάλλον χρειάζομαι κάτι καλύτερο γιατί κυριολεκτικά στάζω, και δεν είμαι και από τους ανθρώπους που ιδρώνουν γενικά.

Ετσι απο προχτές το βράδυ "δανείστηκα" το παλιό ποδήλατο ενός φίλου, ένα mountain, που είναι σαφώς στα μέτρα μου σε σχέση με το ποδήλατο του αδερφού μου που μάλλον ήταν για εφήβους! Δισκόφρενο εμπρός, ανάρτηση στο μπροστά πηρούνι καλά φρένα. Το πήρα μία δοκιμαστκή βολτούλα πηγαίνοντας στην προπόνηση τένις το βράδυ και έμεινα πολύ ικανοποιημένος!


Λέω να βρω κάνα γκατζετάκι για το blog και να σημειώνω στην δεξιά στήλη πόσα χιλιόμετρα κάνω κάθε μέρα/βδομάδα και πόσα χρήματα εξοικονομώ. Ισως και πόσες θερμίδες καίω.  :-)

2η μέρα με το ποδίλατο στην δουλειά

Χαλαρό ξυπνηματάκι, πρωινό καλό να μας στηρίξει και πάνω στην σέλα. Μετά από 15 λεπτά βρισκόμουν στο μετρό του Αιγάλεω. Αν και τις προηγούμενες μέρες είχα πει ότι δεν θα κατεβαίνω καθόλου στον δρόμο, εχτές δεν το τήρησα καθώς τα πεζοδρόμια στην Ιερά Οδό ήταν 1) γεμάτα από κόσμο που είχε βγει να κάνει τις πρωινές δουλειές του και 2) μη προσβάσιμα πολλές φορές από τις (κακοφτιαγμένες) ράμπες γιατί όλο και κάποιιος φωστήρας θα βρισκόταν να παρκάρει το αμάξι-φορτηγό του ακριβώς μπροστά από την ράμπα.

Ετσι για μερικές 100αδες μέτρα κατέβηκα στον δρόμο κοιτάζοντας πολύ προσεκτικά πίσω μου, αλλά και πάλι το ρίσκο που πήρα δεν άξιζε. Στην Ελλάδα ζούμε και δυστυχώς η μαλακία δεν θέλει και πολύ να γίνει με τόσες κακές οδηγικές συνήθειες που έχουμε. Ισως από μεθαύριο να πηγαίνω μέσα από το μπαρουτάδικο, από δρόμους δηλαδή αλλά πολύ πιο ήπιας κυκλοφορίας. Ιερά Οδό μόνο στο ανέβασμα (κατά τις 8 το βράδυ που τα πεζοδρόμια είναι άδεια) προς το παρον. Θα ήθελα βέβαια να δοκίμαζα και την Καβάλας από το πεζοδρόμιο κάνα πρωινό, έτσι για την εμπειρία.

Κατέβηκα λοιπόν κάτω στο μετρό και για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα ήμουν το μόνο ποδήλατο! Το σκέφτηκα και χτες το σκεφτόμουν και σήμερα "μα καλά, γιατί οι Αθηναίοι δεν το παίρνουν το ποδηλατάκι τους για να κάνουν τις δουλειές τους". Ποιό γρήγορα πας, πιο καλή γυμναστική κάνεις και χρόνο δεν χάνεις. 30 λεπτά μετά βρισκόμουν στην Δουκίσσης πλακεντίας με υποψία ψιλόβροχου να κάνει αισθητή της παρουσία του. Λεω "δεν με νοιάζει", ας βραχώ και λιγάκι δεν έγινε και τίποτα!

Παίρνω τον δρόμο δίπλα από τον Σκλαβενίτη όλο ευθεία καθώς εκεί έχουν κάνει ένα καινούργιο ποδηλατόδρομο. Βέβαια ένας μαλάκας με ένα μαύρο X5 πάρκαρε την μαούνα του ακριβώς στην μέση του ποδηλατόδρομου-πεζοδρομίου με συνέπεια να πρέπει να κατέβω στον δρόμο και μετά να ξανανέβω το πεζοδρόμιο. Κάνα χιλιόμετρο πριν την δουλειά όμως η τύχη δεν ήταν μαζί μου. Οπως ποδηλατούσα ακούω ένα ήχο "κρακ κρακ" και χάνω την αίσθηση του πεταλιού. Πάνω που είχε αρχίσει να πέφτει πιο έντονα η βροχούλα...

Λέω "εντάξει, η αλυσίδα βγήκε" και όντως είχε βγει. Σταματάω, την βάζω, αλλά μετά από λίγα ακόμη μέτρα ξανακούω τον θόρυβο. Κάνοντας ποδήλατο παρατηρώ ότι το πίσω γρανάζι με τις ταχύτητες "παίζει" πολύ και αυτός είναι ο λόγος που ακούω τα "κρακ κρακ". Για να μην πολυλογώ το πήρα (η μάλλον μου έμεινε) στα χέρια το ποδηλατάκι, έπιασε μια καλή μπόρα και έπιανα δουλειά σε 5 λεπτά όντας περίπου 500-600 μέτρα μακριά από τον χώρο εργασίας μου.


Παπί από την βροχή και μέσα στο γράσο από την αλυσίδα μπήκα στην δουλειά και απλά ευχόμουν να υπήρχε εγκατάσταση για μπάνιο γιατί προφανώς χρειαζόμουν ένα. Το βράδυ φώναξα "ενισχύσεις" για να με παραλάβουν μαζί με το ποδήλατο, το οποίο αντικατέστησα με ένα άλλο ενός γνωστού, το οποίο όμως θέλει σερβις για να το βγάλω στο δρόμο. Οπότε σήμερα ήρθα δουλειά με το αμάξι. Ξενέρα σκέτη. I want my bike back!

1η μέρα με το ποδήλατο στην δουλεια! (Ελα)

Μετά από οχτώ χαλαρές ωρίτσες στην δουλειά (και με τον καιρό να έχει ήδη ρίξει την βροχούλα του) ξεκίνησα το κατέβασμα προς τον σταθμό της Δουκίσσης. Εκμεταλλευόμενος τους ωραίους δρόμους και ποδηλατόδρομους των Βριλλησίων έφτασα στο μετρό σε 8 λεπτά! Βέβαια λόγω του ότι είχε πέσει η νύχτα το κρύο "έκοβε" αρκετά και ώντας ιδρωμένος ψιλό-έπαιζα με την τύχη μου, κάνοντας βέβαια ένα mental note to self ότι το επόμενο πρωί θα πάρω σκουφάκι μαζί μου!

Πηγή: http://goo.gl/YXUzB

Φτάνοντας λοιπόν στο μετρό, πήρα αγκαλίτσα το ποδήλατάκι και κατέβηκα τις πρώτες σκάλες. Εισιτηριάκι, επόμενες σκάλες και τελευταίο βαγόνι. Εκεί τα ποδήλατα ήταν 3, το δικό μου και άλλο ένα πίσω πίσω στο τελευταίο βαγόνι, και άλλο ένα αγωνιστικό μιας κοπέλας όπου επέλεξε να κάτσει στην πρώτη τετράδα θέσεων του βαγονιού και να το έχει δίπλα της (;;;) την ώρα που διάβαζε το βιβλιαράκι της. Κανείς από τους επιβάτες δεν έδειξε (τουλάχιστον εμφανώς) να ενοχλείται και ο συρμός ξεκίνησε για Αιγάλεω.

Στον σταθμό του Ευαγγελισμού νομίζω μπήκε και ένα παλικάρι με ένα mountain και γίναμε πολλοί στο πίσω πίσω βαγόνι. Βέβαια στα πλαίσια της Αθήνας καμία συνομιλία ανάμεσα στους επιβάτες, κανένα χαμόγελο. Τι όμορφα που θα ήταν να είμασταν πιο κοινωνικοί, πιο χαμογελαστοί, πιο...συμπολίτες; Μουσικούλα λοιπόν στα αυτιά μέχρι να ολοκληρωθεί η 30λεπτη μετρό-βόλτα μέχρι τον τερματικό σταθμό του Αιγάλεω!

Πηγή: http://goo.gl/wMlPa

Οι υπόλοιποι συν-ποδηλάτες κατέβηκαν όλοι στο Μοναστηράκι (ίσως να είχε και καμία ποδηλατο-πορεία) μαζί με την πλειοψηφεία των επιβατών και ο συρμός εμφανώς χαλάρωσε από άποψη χωρητικότητας. Στο γκάζι ανέβηκε στο βαγόνι και ένας νεαρός με bmx που επέλεξε όμως να καθήσει πάνω στο ποδήλατο, παρά να είναι όρθιος. Το βαγόνι ήταν σχεδόν άδειο βέβαια οπότε no harm done. Ακόμα 6-7 λεπτά και είμασταν στο Αιγάλεω. Έξοδος για δοκιμή από την έτερη έξοδο του μετρό (Παπαναστασίου) όπου και χρησιμοποίησα (προς αμαρτία μου) τις κυλιόμενες σκάλες, όντας ο μόνος επιβάτης σε αυτές!
                                                                       

Πηγή: http://goo.gl/bEUvG

Πιάνοντας το πεζοδρόμιο της καθόδου της Ιεράς Οδού την ανέβηκα μέχρι το ύψος του Praktiker και μετά έκοψα δεξιά για να ανηφορίσω προς το σπίτι! Συνολικός χρόνος ανόδου μέχρι το Praktiker πηγαίνοντας χαλαρά μόλις 12 λεπτα! Και ύστερα από ακόμα 10 λεπτά ποδηλατάδας βρέθηκα στο σπίτι (ξανά) παπί στον ιδρώτα αλλά με μία τεράστια υπερηφάνια για τον εαυτό μου α) για την γυμναστικούλα που έκανα (σύνολο 11-12 χλμ) εχτές για να ξεφύγω επιτέλους από την ρημάδα την καθιστική ζωή και β) για τα ευρουλάκια που έσωσα σε βενζίνες-αττική οδό και βέβαια τα ψιλο-σπασμένα νευράκια από την κίνηση στην εθνική! Win-win situation λοιπόν... για τους μυημένους! 

 Ολα αυτά βέβαια έγιναν εχτές... γιατί σήμερα μάλλον με ματιάσανε! (To be continued!)

1η μέρα με το ποδήλατο στην δουλεια! (Πήγαινε)

1η μερα εχτές (22/10) με το ποδήλατο στην δουλεια!

Ξεκινάω το blog αυτό για να σας λέω τις περιπέτειες μου κάθε μέρα και για να έχω κίνητρο να συνεχίσω αυτό που άρχισα! Είμαι από τους τυχερούς που μένουν στα Δυτικά Προάστεια και δουλεύουν στα Ανατολικά! Τυχερούς γιατί έχω δουλειά φυσικά, αλλά εξίσου τυχεροί ήταν και οι βενζινάδες της γειτονιάς μου με τα 300+ EUR που τους έσκαγα κάθε μήνα! O μηχανικός μου επίσης τυχερός! Κολλητάρια είχαμε γίνει! Όμως από εχτές they run out of luck :-)

Πηγή:  http://goo.gl/qxF0W

Αρχικά την Κυριακή έκανα το test run! Μεσημεράκι κατά τις 4 πήρα το ποδήλατο (θα σας πώ later για το history του ποδηλάτου αυτού) και κατηφόρησα προς το μετρό του αιγάλεω! Άδειοι οι δρόμοι, ή μάλλον τα πεζοδρόμια καθώς εξ΄αρχής δεν ποδηλατώ στους δρόμους, τουλάχιστον σε αυτούς με μεγάλη ροή και έφτασα στο μετρό μόλις σε 15 λεπτά! "Μια χαρά" σκέφτομαι! "Σφαίρα θα έρχομαι"! 15λεπτη ξεκούραση και πήρα τον δρόμο για το σπίτι. Το χρονόμετρο έδειξε 23 λεπτά και πλέον είχα πάρει την απόφαση! Την Δευτέρα με το ποδήλατο στην δουλειά!

Πηγή: http://goo.gl/V2hZp

Πρωινό Δευτέρας: Ξύπνημα κατά τις 9 και κάτι, σύντομο πρωινό, πακετάρισμα της τσάντας με το μεσημεριανό φαγητό, φρουτάκι για το απόγευμα, κεικάκι για τον καφέ με το που φτάσω στην δουλειά, εξτρα μπλουζίτσα για τον ιδρώτα, τσέκ ότι το IPhone είναι φορτισμένο για την απαραίτητη μουσικούλα στο μετρό and ready to go!

Με τα πολλά βέβαια, ξεκίνησα 10 παρά 15 από το σπίτι! 10 και λίγα πρώτα λεπτά ήμουν έξω από το μετρό του Αιγάλεω! "Αγκαλίτσα" το ποδήλατο στις μεγάλες σκάλες στην πλατεία του Εσταυρωμένου, εκδοτήρια για εισιτήριο, ξανά αγκαλίτσα το ποδήλατο στις επόμενες σκάλες, ακύρωση εισιτηρίου, τελευταία αγκαλίτσα το ποδήλατο και φτάσαμε στην αποβάθρα! Λίγα μέτρα μέχρι το τέλος της αποβαθρας για να μπώ στο τελευταίο βαγόνι και αναμονή για τον συρμό που ήρθε στις 10 και 10 ακριβώς! Επιβίβαση στο μετρό, όντως το μοναδικό ποδήλατο (!!!), το οποίο ήτνα σχετικά άδειο εκείνη την ώρα και 30 λεπτά διαδρομή για Δουκίσσης Πλακεντίας!

Στην διαδρομή ακόμα ένα παλικάρι επιβιβάστηκε με ένα "μπάνικο" moongoose (νομίζω έτσι λεγόταν η μάρκα) και άραξε δίπλα μου στο πίσω πίσω βαγόνι! 10 και 40 ακριβώς έφτασα στην Δουκισσης λιγάκι αγχωμένος καθώς σε 20 λεπτά έπιανα δουλειά! Το προηγούμενο βράδυ είχα τσεκάρει την διαδρομή από το ploigos.gr και μου την έβγαζε περίπου στα 2,8 χλμ! Είναι και ψιλο-ανηφορίτσα στα Βριλλήσια μέχρι να βγείς Αναπαύσεως και λέω... "κάνε πετάλι και προχώρα"!

Πηγή: http://goo.gl/G4FXj

Για καλή μου τύχη οι υποδομές στα Βριλλήσια είναι αρκετά καλές και σε 18 λεπτά ήμουν στην δουλειά! Παπί στον ιδρώτα βέβαια αλλά και πολύ περήφανος για τον εαυτό μου! Το συναίσθημα της γυμναστικής συνδιασμένο με τον καθαρό αέρα που αναπνέεις και τις γειτονίες που βλέπεις (και της οικονομίας που κάνεις θα προσθέσω) είναι α-σύ-γκρι-το!