2η μέρα με το ποδίλατο στην δουλειά

Tweet

Χαλαρό ξυπνηματάκι, πρωινό καλό να μας στηρίξει και πάνω στην σέλα. Μετά από 15 λεπτά βρισκόμουν στο μετρό του Αιγάλεω. Αν και τις προηγούμενες μέρες είχα πει ότι δεν θα κατεβαίνω καθόλου στον δρόμο, εχτές δεν το τήρησα καθώς τα πεζοδρόμια στην Ιερά Οδό ήταν 1) γεμάτα από κόσμο που είχε βγει να κάνει τις πρωινές δουλειές του και 2) μη προσβάσιμα πολλές φορές από τις (κακοφτιαγμένες) ράμπες γιατί όλο και κάποιιος φωστήρας θα βρισκόταν να παρκάρει το αμάξι-φορτηγό του ακριβώς μπροστά από την ράμπα.

Ετσι για μερικές 100αδες μέτρα κατέβηκα στον δρόμο κοιτάζοντας πολύ προσεκτικά πίσω μου, αλλά και πάλι το ρίσκο που πήρα δεν άξιζε. Στην Ελλάδα ζούμε και δυστυχώς η μαλακία δεν θέλει και πολύ να γίνει με τόσες κακές οδηγικές συνήθειες που έχουμε. Ισως από μεθαύριο να πηγαίνω μέσα από το μπαρουτάδικο, από δρόμους δηλαδή αλλά πολύ πιο ήπιας κυκλοφορίας. Ιερά Οδό μόνο στο ανέβασμα (κατά τις 8 το βράδυ που τα πεζοδρόμια είναι άδεια) προς το παρον. Θα ήθελα βέβαια να δοκίμαζα και την Καβάλας από το πεζοδρόμιο κάνα πρωινό, έτσι για την εμπειρία.

Κατέβηκα λοιπόν κάτω στο μετρό και για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα ήμουν το μόνο ποδήλατο! Το σκέφτηκα και χτες το σκεφτόμουν και σήμερα "μα καλά, γιατί οι Αθηναίοι δεν το παίρνουν το ποδηλατάκι τους για να κάνουν τις δουλειές τους". Ποιό γρήγορα πας, πιο καλή γυμναστική κάνεις και χρόνο δεν χάνεις. 30 λεπτά μετά βρισκόμουν στην Δουκίσσης πλακεντίας με υποψία ψιλόβροχου να κάνει αισθητή της παρουσία του. Λεω "δεν με νοιάζει", ας βραχώ και λιγάκι δεν έγινε και τίποτα!

Παίρνω τον δρόμο δίπλα από τον Σκλαβενίτη όλο ευθεία καθώς εκεί έχουν κάνει ένα καινούργιο ποδηλατόδρομο. Βέβαια ένας μαλάκας με ένα μαύρο X5 πάρκαρε την μαούνα του ακριβώς στην μέση του ποδηλατόδρομου-πεζοδρομίου με συνέπεια να πρέπει να κατέβω στον δρόμο και μετά να ξανανέβω το πεζοδρόμιο. Κάνα χιλιόμετρο πριν την δουλειά όμως η τύχη δεν ήταν μαζί μου. Οπως ποδηλατούσα ακούω ένα ήχο "κρακ κρακ" και χάνω την αίσθηση του πεταλιού. Πάνω που είχε αρχίσει να πέφτει πιο έντονα η βροχούλα...

Λέω "εντάξει, η αλυσίδα βγήκε" και όντως είχε βγει. Σταματάω, την βάζω, αλλά μετά από λίγα ακόμη μέτρα ξανακούω τον θόρυβο. Κάνοντας ποδήλατο παρατηρώ ότι το πίσω γρανάζι με τις ταχύτητες "παίζει" πολύ και αυτός είναι ο λόγος που ακούω τα "κρακ κρακ". Για να μην πολυλογώ το πήρα (η μάλλον μου έμεινε) στα χέρια το ποδηλατάκι, έπιασε μια καλή μπόρα και έπιανα δουλειά σε 5 λεπτά όντας περίπου 500-600 μέτρα μακριά από τον χώρο εργασίας μου.


Παπί από την βροχή και μέσα στο γράσο από την αλυσίδα μπήκα στην δουλειά και απλά ευχόμουν να υπήρχε εγκατάσταση για μπάνιο γιατί προφανώς χρειαζόμουν ένα. Το βράδυ φώναξα "ενισχύσεις" για να με παραλάβουν μαζί με το ποδήλατο, το οποίο αντικατέστησα με ένα άλλο ενός γνωστού, το οποίο όμως θέλει σερβις για να το βγάλω στο δρόμο. Οπότε σήμερα ήρθα δουλειά με το αμάξι. Ξενέρα σκέτη. I want my bike back!