3η μέρα με το ποδήλατο στην Δουλειά! (25/10)

Tweet

Έχοντας κάνει αναγκαστική αποχή από την ποδηλασία μιας ημέρας ανυπομονούσα για την πρωινή βόλτα μέχρι το μετρό! Πράγματι, σηκώθηκα με πολύ όρεξη, πήρα το πρωινό μου και καβάλησα το ποδηλατάκι! Απο εχτές άρχισα να φοράω και ένα κρανάκι για μία έξτρα προστασία. Όχι ότι αναπτύσω και τις τρελές ταχύτητες αλλά better be safe than sorry.

Πειραματιζόμενος λιγάκι με τα στενά, μου πήρε περίπου 15 λεπτά να κατέβω στο μετρό του Αιγάλεω. Περιέργως (ίσως και όχι after all) είδα 1-2 ποδήλατα σε όλη την διαδρομή. Εδώ έχω να πω ένα πράγμα σε όλους όσους διαβάζουν το blog αυτό. Ακόμα και για 200 μέτρα διαδρομή χρησιμοπιήστε το ποδήλατο σας! Η αίσθηση του αέρα όταν ποδηλατείς είναι μαγική.

Έφτασα on-time στο μετρό λοιπόν, και πρόλαβα άνετα τον συρμό των 10:10. Φυσικά ήμουν το μοναδικό ποδήλατο μέσα στο τελευταίο βαγόνι. Στους αμπελόκηπους μπήκε ακόμα ένα παλικάρι μέσα με ένα ποδήλατο και κατέβηκε μερικές στάσεις αργότερα. 10:40 ακριβώς ήμουν στο μετρό της Δουκίσης. Πάλι καβάλημα στην σέλα και 15 λεπτά αργότερα βρισκόμουν- παπί στον ιδρώτα- στην δουλειά. Με το axe ανά χείρας και την καλή μπλουζίτσα, τουαλλέτα για άλλαγμα και φρεσκάρισμα και ξεκίνημα δουλειάς!

Το ότι νιώθεις άπειρα πιο δυναμικός και ενεργητικός είναι δεδομένο μετά από περίπου 30-40 λεπτά ποδήλατο το πρωί πριν την δουλειά. Το ότι η αυτοπεποίθησή σου και το sexapeal σου ανεβαίνει ταυτόχρονα "δεν" το περίμενα όμως! Ξαφνικά η κορμοστασιά μου άρχισε νε βελτιώνεται (αν και υποφέρω από διπλή κοίλη στον αυχένα), οι γλουτοί και οι τετρακέφαλοι άρχισαν να πρήζονται και να γραμμώνουν! Γενικά η ψυχολογία στα ύψη μόνο και μόνο κάνοντας ποδήλατο! Αυτά είναι!

Μετά σχεδόν από 8,5 ώρες δουλειάς, ξεκίνησα την κατηφόρα για την Δουκίσης! Τα Βριλλήσια είναι γαμάτα σαν περιοχή και τα σπίτια, οι δρόμοι και τα πάρκα αν μη τι άλλο θυμίζουν εξωτερικό. Η κατηφόρα λοιπόν μου πήρε περίπου 12 λεπτά, ξεκούραστα και με καθαρό αέρα στην μούρη μου! Ότι πρέπει μετά από ένα 8ωρο για να φύγουν οι όποιες σκέψεις περί της δουλειάς! Κατέβηκα κάτω στο μετρό, εισιτηριάκι και στο τσακ πρόλαβα τον συρμό! Μέσα μια κοπέλα με ένα φούξια ποδήλατο καθόταν στο πίσω πίσω κάθισμα και κρατούσε όρθιο το ποδήλατό της.

Ξεκίνησε ο συρμός και ψιλόγέμιζε σιγά σιγά. Στο τελευταίο βαγόνι προσθέθηκαν και δύο καροτσάκια με μωράκια μέσα και έτσι γίναμε πολλοί! Σιγά σιγά όμως όπως γέμιζε έτσι άδειαζε το τελευταίο βαγόνι και μετά το μοναστηράκι άντε να είμασταν 5-6 άτομα μέσα! Επίσης να κάνω και μία αναφορά στην *κουκλάρα* (μελαχρινή, "δύμετρη" με πανέρμορφα μάτια) που μπήκε στο Χολαργό και κατέβηκε στο Σύνταγμα αν δεν κάνω λάθος! Please marry me αν δεις το blog post αυτό! ;-)

Φτάνοντας Αιγάλεω, έξοδος από την Παπαναστασίου, και περιμένω να φύγουν όλοι οι επιβάτες για να πάρω το ποδηλατάκι από τις κυλιόμενες! By the way στο Rio de Janeiro επιτρέπεται τα ποδήλατα να χρησιμοποιούν τις κυλιόμενες σκάλες, στην Αθήνα όχι (και ο λόγος μόνο προφανής δεν μου φαίνεται), δεδομένου ότι αν συμβεί *εννοείται* ότι θα προηγούνται οι πεζοί επιβάτες.

22 λεπτά μετά ήμουν στο σπίτι έτοιμος το hit the shouwer! Πολλά κιλά ιδρώτας λέμε! Και να φανταστείτε ότι είμαι περίπου 15 κιλά πάνω από το "κανονικό" μου βάρος. Πάμε ποδήλατο λοιπόν για να είμαστε το καλοκαιράκι μοντέλα! Άσχετο, αλλά έμαθα/διάβασα εχτές ένα σοκαριστικό γεγονός για ένα παλικάρι που παρασύρθηκε με το ποδήλατο από ένα συρμό και έχασε και τα δύο του πόδια. Ο θεός και οι δικοί του να του δίνουν δύναμη στον αγώνα που ακολουθεί, αλλά φωτεινά παραδείγματα υπάρχουν παντού, και ότι είναι ακόμα ζωντανός είναι αυτό που έχει σημασία. Καλή δύναμη Φίλε!

Συνολικά 45 χιλιόμετρα ποδήλατο αυτή την βδομάδα λοιπόν έκανα, περίπου 3.000 καμένες θερμίδες και γύρω στα 50 ευρώ βενζίνη σωσμένα! Not bad at all θα έλεγα! Σήμερα ήρθα στην δουλειά με το αμάξι ώντας "κομμάτια" από την πρώτη μου εβδομάδα σαν ποδηλάτης εργαζόμενος! Δεν το κρύβω ότι ήδη μου λείπει το ποδηλατάκι μου! Ίσως το σ-κ να πεταχτώ για καμία βολτούλα πουθενά! :-)